O stowarzyszeniu

Stowarzyszenie “Po pierwsze rodzina”

KRS nr 139138

Stowarzyszenie “Po pierwsze rodzina” powstało w 1995 roku z inicjatywy Małgorzaty Bal, pedagoga, matki dziewczynki z porażeniem mózgowym i skupiło grono przyjaciół, ich rodziny oraz osoby związane z rehabilitacją dzieci. Wkrótce po urodzeniu się niepełnosprawnej Agnieszki w działania na rzecz dzieci niepełnosprawnych włączył się syn Mateusz Bal. Wspólnie organizowali turnusy rehabilitacyjne, szukali innych możliwości pomocy Agnieszce. W marcu 1996 roku już w ramach Stowarzyszenia “Po Pierwsze Rodzina” otworzyli pierwszą Poradnię “AGA” na warszawskim Żoliborzu.

Misją Stowarzyszenia jest działalność na rzecz dzieci z uszkodzeniem mózgu i ich rodzin. Realizację misji rozpoczęto od możliwie najlepszego rozpoznania sytuacji niepełnosprawnych dzieci w Polsce. Służyły temu przeprowadzane turnusy rehabilitacyjne, spotkania naukowców i rodziców dzieci niepełnosprawnych oraz udział członków Stowarzyszenia w konferencjach, sympozjach i szkoleniach. Stowarzyszenie współpracowało w tym okresie z wieloma autorytetami: prof. Jagną Czochańską, prof. Juliuszem Wocjanem, prof. Johannes Pechsteinem prof. Małgorzatą Kościelską, prof. Stanisławem Tomkiewiczem, mgr Anną Florek, mgr Grażyną Gasik, dr Bożeną Gujska, dr Marią Borkowską, dr Elżbietą Stecko, Zofią Szwiling, Olive Surtees. Ostateczny kształt działalności Stowarzyszenia na rzecz dzieci powstał dzięki współpracy z dr Zofią Kułakowską – neuropediatrą, której wiedza, doświadczenie i życzliwość były nieocenione na każdym etapie pracy.

Obecnie stowarzyszenie prowadzi działalność medyczną – rehabilitacyjną, edukację specjalną, wydawnictwo, konkurs fotograficzny, galerię malarstwa. Główne założenia programowe to:

I. Dzieci niepełnosprawne wymagają ściśle medycznego podejścia w zakresie codziennej rehabilitacji pod nadzorem lekarza neurologa.

II. Powinny uczyć się i wymagają specjalnego podejścia do procesu edukacji. Tylko część z nich może uczyć się w szkołach masowych lub integracyjnych, pozostałe wymagają edukacji w szkołach specjalnych. Pozwala to uniknąć izolacji związanej z indywidualnym nauczaniem  w domu.

III. Procesy te powinny odbywać się w niewielkich, lokalnych ośrodkach w pobliżu miejsca zamieszkania tak, aby możliwe było normalne życie rodzinne i aby dzieci rozwijały się i nie traciły więzi społecznych.

Film na XV lecie